18 Augustus 11 - 14:45Zelfmedicatie

Sommige mensen roken. Soms wou ik dat ik sommige mensen was. Dan kon ik af en toe met een pakje peuken openlijk gaan genieten van de frisse lucht, hoewel deze na het oplichten van de punt van het kankerstokje natuurlijk hoogstens semifris genoemd kan worden. Ik zou de lucht met diepe halen inademen en even niet denken, of slechts zijdelings denken aan de overweldigende hoeveelheid werk die op mij zou liggen wachten.

Helaas word ik misselijk van sigarettenrook. Dat is niet verwonderlijk. Ik word overal misselijk van. Wiet, wierook, drank, slaapgebrek… Ooit lag ik aan een morfinepomp, enkele weken lang een misselijk gevoel. Of is het wel verwonderlijk? Grote hoeveelheden suiker, afwisselende gerechten, vette happen, maar ook pijnpillen en grote hoeveelheden koffie, water en thee maken geen verschil voor mijn welzijn. Ik heb een ijzeren maag, maar geen ijzeren zenuwen.

Hierover nadenkend is het niet heel vreemd dat er in tijden van stress en grote werkdruk niets zo lekker is als iets heel ongezonds achter de monitor wegwerken. Witbrood, cake, snoepjes, chocolade. Food is my drug of choice. Een beetje jammer van mijn baan is dat er af en toe archiefstukken van honderden jaren oud in de buurt rondzwerven, en dat het met etenswaar en de onvermijdelijke bakjes koffie oppassen geblazen is. Ook het passen in kledingstukken geschikt voor werkdagen komt in de knel, letterlijk.

Soms denk ik wel eens, was ik maar als sommige mensen. Een roker.